همدلی

همدلی یا دیدن از دریچه چشم دیگری

پسرم با دوستش دعوایش شد. دوستش با میله او را زد. پسرم در دفاع از خودش به او ناسزا گفت. اکنون چند روز است که با هم قهر هستند.

او کمی از دست دوستش دلخور است.

حالا من چطور می‌توانم با او همدلی کنم؟

اول کنارش نشستم. او تمام اتفاقات را جز به جز برایم تعریف کرد. خودم رو خیلی کنترل می‌کردم که وسط حرفش نپرم. و نگویم حق با چه کسی است.

چون می‌دانستم یکی از شرایط همدلی کردن این است که

۱_ طرف مقابل را درک کنم. یعنی خودم را به جای طرف مقابل بگذارم. من هم اگر کتک می‌خوردم آیا دهانم به ناسزا باز نمی‌شد؟

۲_او را قضاوت نکنم.

۳_خوب به حرفهایش گوش دهم.

۴_جمله‌ای بگویم که نشان‌دهنده این است که درکش کرده‌ام یعنی احساس او را می‌فهمم.

مثلا گفتم: «من می‌فهمم که به خاطر رفتار دوستت خیلی ناراحتی. احساس می‌کنی که هیچ وقت دوست نداری او را ببخشی.»

اینگونه با فرزندم از در دوستی وارد می‌شوم. به طوریکه او در هر مشکلی با من مشورت و همفکری می‌کند.

جالب اینجاست که بعد از یک ساعت صحبت به راه‌حلی مناسب رسیدیم.

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *